Irena Brzezińska

Istnieją zdjęcia małej Irenki przed mikrofonem, w słuchawkach większych niż jej głowa, taśmy z nagranymi w studiu RFI korespondencjami; a w pamięci słyszę wciąż specyficzny odgłos kroków odbijający się od ścian dźwiękochłonnych korytarzy okrągłego Maison de la Radio w Paryżu. Dziennikarstwo wydawało się ewidentnym wyborem.

Gdzieś po drodze się zagapiłam, była medycyna, jest prawo. Ale i tak trafiłam do radia. Chyba po prostu tak zawsze miało być. Teraz mam najlepszą pracę jaką można by sobie wymarzyć. Nareszcie mogę mówić ile chcę, o czym chcę, o wszystkim co sprawia, że rano wstaję - o książkach, jedzeniu, muzyce, polityce, sporcie…

A geny „rozmowności” są w mojej rodzinie silne…