Daniel Wyszogrodzki

Od najmłodszych lat fascynowało mnie połączenie słowa z dźwiękiem, tekstu z muzyką. Serio, już w szkole podstawowej moim ulubionym artystą był Marek Grechuta. Potem przyszli bardowie świata – Okudżawa, Moustaki, Victor Jara. Ale życie zmieniło mi dopiero odkrycie amerykańskiego nurtu singer-songwriter i trwająca do dzisiaj fascynacja twórczością Boba Dylana, Leonarda Cohena, Paula Simona. Kiedy zacząłem drążyć ich inspiracje, zagłębiłem się we wspaniałą tradycję amerykańskiej muzyki ludowej. Pokochałem w muzyce wszystko, co amerykańskie: bluesa, rock’n’rolla, R&B. Teraz, kiedy wykładam historię muzyki popularnej XX wieku na Akademii Teatralnej, mam obsesję demonstrowania studentom, jak wszystko pochodzi od czegoś i ma swoją kontynuację. W muzyce, podobnie jak w przyrodzie, nic nie ginie. Co do zespołów europejskich, zachowałem sympatię do tych, które grały i grają „po amerykańsku”, jak Rolling Stonesi czy The Who. Oczywiście nad tym wszystkim góruje cień The Beatles, fenomenu o skali kosmicznej – podobnej eksplozji talentu popkultura nie zna.
W domu słucham głównie jazzu i muzyki poważnej, szczycę się swoją kolekcją płytową pianistyki (moim największym idolem jest Światosław Richter). I uwielbiam po całości muzykę świata – nie znam się na World Music, ale chłonę ją jak gąbka, bo tam leży przyszłość współczesnej muzyki. Pop i rock to nie ja. Za to prawie cała reszta.
I ostatnia refleksja: moja fascynacja mariażem tekstu i muzyki nigdy nie wygasła. Przeciwnie, znalazła nowy przejaw i nowy wymiar. Od wielu lat związany jestem zawodowo z teatrem muzycznym, gdzie słowo i dźwięk otrzymują dodatkową, spektakularną oprawę. A zatem nigdy mnie nie opuściły zachwyty z dzieciństwa.