Decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zniknie słynny biurowiec Intraco

Decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wniosek Polskiego Holdingu Nieruchomości, z mapy Warszawy zniknie słynny biurowiec Intraco.

Budowę Intraco ukończono w 1975 roku i w chwili otwarcia był najnowocześniejszym i najwyższym biurowcem stolicy. W latach 90tych, po przebudowie, zyskał nową elewację z charakterystycznego, zielonego szkła lustrzanego. Stał się rozpoznawalnym elementem krajobrazu Warszawy, górując między Muranowem a Żoliborzem.

Teraz zniknie, a argumenty za tą decyzją to m.in.: nieprzystosowanie do współczesnych norm energetycznych, wysokie koszty utrzymania ponad 50-letniej konstrukcji oraz przestarzałe układy instalacji technicznych.

Wobec tych argumentów stają miłośnicy architektury, zwracając uwagę na wartość historyczną budynku, oryginalną typologię konstrukcji oraz imponującą ścianę kurtynową ze szkła lustrzanego, będącą jednym z niewielu przykładów tego typu elewacji w stolicy. Dodatkowo podnoszone są głosy dotyczące kosztów środowiskowych, bo choć inwestor utrzymuje, że budowa nowego, przystosowanego do dzisiejszych norm wieżowca w miejscu Intraco będzie tańsza i bardziej ekologiczna, wielu ekspertów podważa to stanowisko i sugeruje modernizację istniejącego już budynku.

W dzisiejszym Placu na Rozdrożu Marta Kula porozmawia z architektem i dziennikarzem, Zygmuntem Borawskim, autorem artykułu "Szklana skóra" w październikowym wydaniu magazynu Pismo. Czym jest architektura szkła lustrzanego, której Intraco jest przykładem? Jaka jest jej geneza, historia, co symbolizuje? Dlaczego, według Zygmunta Borawskiego, warto ją chronić?

To pytania dzisiejszego odcinka Placu na Rozdrożu, zapraszamy na godz. 21.00