Plac na rozdrożu

Szare blokowiska, obdrapane dworce... czy faktycznie jedynym dziedzictwem lat 1956-1989 jest uprzemysłowiona i skolektywizowana architektura rezygnująca z dekoru?

Architekturę socmodernizmu często nazywa się "kłopotliwym dziedzictwem". Przypomina o powojennych dekadach i rzeczywistości Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Po latach od upadku komunizmu podnoszone były głosy wzywające do jej wyburzania. Tak zresztą wielokrotnie się działo - głośne było zniknięcie Supersamu (swego czasu najnowocześniejszego pawilonu handlowego w Polsce) czy Dworca Kolejowego w Katowicach.

Dlaczego zatem tak wielu architektów, konserwatorów zabytków i miłośników urbanistyki nie zgadza się na takie traktowanie architektury socmodernistycznej? Czy faktycznie dziedzictwo tamtej epoki to wyłącznie nieestetyczne blokowiska z wielkiej płyty i funkcjonalizm, w którym nie ma miejsca na zachwyt? Goście dzisiejszego Placu na Rozdrożu, dr Łukasz Galusek oraz dr Michał Wiśniewski, autorzy książki „Socmodernizm. Architektura w Europie Środkowej czasu zimnej wojny” przekonują, że takie skojarzenia przesłaniają wybitne osiągnięcia twórców, którzy rozwijali własne, unikalne języki estetyczne (mimo rzeczywistości pełnej ograniczeń, w jakiej przyszło im działać) i prowadzili dialog z bogatym dziedzictwem poprzednich epok.

A jakie jest Państwa postrzeganie architektury socmodernistycznej? Zachęcamy do włączenia się w dyskusję w komentarzach.
Na program zaprasza Marta Kula