O wpływie wschodniej duchowości na zachodnią kulturę napisano w ostatnich latach wiele. Ale dlaczego nie zadajemy sobie pytania o to, jak w tym wymiarze Zachód wpłynął na Wschód? I czy to pytanie jest jeszcze w ogóle zasadne?
rysunek ULA PALUSIŃSKA
Przez niemal godzinę na ekranie nie dzieje się w zasadzie nic więcej ponad to: przez ruchliwe ulice Marsylii, w zadziwiająco wolnym tempie, idzie mnich. Nie jest to co prawda zwyczajny spacer, tylko buddyjska praktyka medytacji chodzonej kinhin, ale w kontraście do pędzących obok tłumów, przejeżdżających samochodów i wciąż dopraszającego się uwagi miasta powolny marsz wydaje się niemal dziwacznym performansem.
Po godzinie wgapiania się w ten ekscentryczny obrazek w widzu budzi się niewygodne uczucie – wrażenie, że znany nam wszystkim sposób przemieszczania się i życia jest o wiele mniej intuicyjny, właściwy i zsynchronizowany z otoczeniem niż kuriozalnie powolne ruchy, stające się stopniowo celem samym w sobie. Dla takiej osoby jak ja – która zamiast „iść na rower”, wciąż woli używać roweru jako środka transportu, użytecznego do udania się gdzieś – pierwszy seans Wędrówki na Zachód Ming-lianga Tsai był przeżyciem. Oto film nie opowiedział mi po prostu o „czymś”, ale realnie pozwolił mi tego „czegoś” doświadczyć. Zamiast budować narracyjną historię o buddyzmie, przeniósł jedną z jego praktyk na ekran. W miejsce opowieści o duchowości dał widzowi szansę się w nią zanurzyć.
Pamiętam jednak swój pierwszy seans tego filmu nie tylko z …
Cały tekst do przeczytania w Piśmie. Magazynie opinii
