O języku nieobliczalnym i ludzioslopach

Tamto lato z młodym literatem z Kaszub wydawało mi się niezwykle krótkie. Wystarczyło jednak, by jesienią po powrocie na studia moi przyjaciele ze zdumieniem pytali: „Dlaczego tak dziwnie zaciągasz?”. Szkopuł polegał na tym, że akurat starałam się o kartę mikrofonową w Polskim Radiu, więc wokalna pamiątka po uroczym Kaszëbie stanowiła pewien problem.

Tekst Magdaleny Bigaj ukazał się w 105. numerze Pisma. Magazyn opinii

Rysunek: Anna Głąbicka