Była meksykańską malarką, a stała się kimś znacznie więcej niż tylko artystką, bo rozpoznawalną ikoną naszych czasów. Już nie Kahlo, po prostu Frida – ponadczasowa inspiracja, patronka odporności psychicznej, która swoją słabość i ból przekuła w siłę.
Gdy żyła, nic nie zapowiadało tak oszałamiającej kariery. Umierając w 1954 roku, w wieku zaledwie 47 lat, Frida Kahlo była przede wszystkim żoną wielkiego artysty Diega Rivery. Gdy zawierali związek małżeński po raz pierwszy (po dziesięciu latach rozwiedli się, aby po roku pobrać się ponownie), 43-letni Rivera już należał do najważniejszych meksykańskich twórców. Dwudziestodwuletnia Frida była jego trzecią żoną (po jej śmierci malarz znów się ożenił).
Na fali rozwoju kulturalnego kraju po rewolucji meksykańskiej ogromną popularnością cieszyły się wielkie malowidła ścienne, gloryfikujące ludową i rewolucyjną historię kraju murale, które pokrywały ściany najważniejszych instytucji stolicy. Diego stał się jednym z czołowych muralistów, a jego sława dotarła do Stanów Zjednoczonych, gdzie – razem z młodą Fridą u boku – spędził łącznie cztery lata, tworząc w San Francisco, Nowym Jorku i Detroit.
Związek kobiety dopiero próbującej sił w malarstwie z uznanym artystą był dla Kahlo szansą na rozwój artystyczny, ale i przekleństwem. Frida także chciała malować murale, jednak mąż odradził jej tę drogę, za to zachęcał, aby skoncentrowała się na swoim intymnym świecie. Diego doceniał jej talent i wspierał żonę jako artystkę. Wiadomo było jednak, kto w tym związku jest gwiazdą i czyja sztuka zasługuje na aplauz. Prace Kahlo, w tamtych czasach dziwne, odbiegające od trendów i rzadko pokazywane publicznie, nie stanowiły konkurencji dla dzieł Rivery, „wielkiego artysty”. Frida nawet nie próbowała wyjść z jego cienia.
Diego przez całe życie był dla niej najważniejszym punktem odniesienia, od którego zależało jej poczucie własnej wartości. Panicznie bała się odrzucenia i rozstania. W listach do męża pisała, że nikt oprócz niego nie docenia jej sztuki i że maluje swoje obrazy tylko po to, aby spodobały się właśnie jemu. Do końca życia Frida nie była w stanie osiągnąć niezależności emocjonalnej, artystycznej i finansowej, nad czym ogromnie bolała jako dojrzała kobieta i artystka.
Kiedy umierała, jej obrazów nie było w muzeach, poza znajomymi zapraszanymi do domu Riverów nikt ich nie oglądał. Za życia miała zaledwie dwie wystawy indywidualne: w 1938 roku w Julien Levy Gallery w Nowym Jorku i rok przed śmiercią – pierwszą i jedyną wystawę w Meksyku w Galería de arte contemporáneo należącej do zaprzyjaźnionej fotografki Loli Álvarez Bravo.
W 1950 roku, zaledwie cztery lata przed śmiercią, Frida udzieliła wywiadu swojej przyjaciółce Oldze Campos, wówczas studentce psychologii. Kahlo miała wtedy powiedzieć...
Cały tekst do przeczytania w Piśmie. Magazynie opinii
