Anglia

Londyn, lato 1848 roku. Miasto dymu, deszczu i dźwięku dorożek. Fryderyk Chopin ma trzydzieści osiem lat, jest schorowany, zmęczony i po rozstaniu z George Sand. W Paryżu huczy rewolucja lutowa, więc – za namową swojej uczennicy i przyjaciółki Jane Stirling – kompozytor wyrusza do Anglii. W prasie zapowiadają jego przyjazd z entuzjazmem, ale rzeczywistość jest chłodna. Anglicy – przyzwyczajeni do Händla i Beethovena – nie rozumieją jego muzyki. Recenzenci potrafią pisać o nim jako o „artystycznym zerze”, a jego koncert e-moll nazywać „kocią muzyką”. Londyn nie był dla Chopina miejscem triumfu, lecz miejscem pożegnania. Miasto mgły, w którym jego muzyka rozbrzmiała ostatni raz.