Paryż

Paryż, jesień 1831 roku. Młody Fryderyk Chopin wysiada z dyliżansu z jednym dukatem w kieszeni i całym światem w głowie: klęska powstania, obcy język, miasto, w którym – jak pisał – „krzyku i błota więcej niż można sobie wystawić”. Wkrótce w salonie Camille’a Pleyela daje swój pierwszy koncert. Publiczność słyszy coś nowego: delikatność, świeżość, niezwykłe modulacje. Od tej chwili Paryż żyje jego nazwiskiem. To tutaj Chopin poznaje George Sand – najpierw z niedowierzaniem, potem z fascynacją, wreszcie z uczuciem, które przeniesie ich między paryskie bulwary a wiejskie Nohant. Tu komponuje, uczy, koncertuje i milknie. I to tu, w kościele Madeleine, po jego śmierci zabrzmi requiem Mozarta. Paryż nie tylko przyjął Chopina. Dał mu język, w którym mógł opowiedzieć o Polsce, miłości i samotności – i tę opowieść miasto potrafi opowiadać do dziś.