Masz autyzm? Nie wyglądasz

Od zawsze czułam się inna, nigdzie nie pasowałam, nie mieściłam się do żadnej z szuflad. Jak Nosowska w piosence „Cudzoziemka w raju kobiet” śpiewała, że jest zbyt szczecińska dla Warszawy, a dla Szczecina zbyt warszawska, tak ja byłam zbyt „normalna” dla jednych, a zbyt „nienormalna” dla drugich. Od dwóch lat mówię o sobie aspergirl. Diagnozę Zespołu Aspergera dostałam w dorosłym życiu i choć przyniosła mi ulgę, długo nie potrafiłam mówić głośno o tym, że jestem w spektrum autyzmu. Osoby z ZA są różne i nie sposób wrzucić wszystkich do jednego worka. Ja mówię i piszę o dorosłych kobietach z Zespołem Aspergera, bo mam taką możliwość (wiele osób - z różnych powodów - jej nie ma), i będę to robić, dopóki przestaniemy być niewidzialne – w rodzinach, w miejscach pracy, w gabinetach lekarskich, w społeczeństwie.
Do swojej opowieści zaprosiłam gości i gościnie. Każdy i każda z nich jest – tak jak ja – w spektrum autyzmu. Jest nas 1 proc. na świecie.