Piękna jest myśl o tym, że miłość jest jedna i jako taka nie musi być zarezerwowana dla jakiegoś konkretnego rodzaju relacji, na przykład właśnie związków romantycznych.
Autorka: Katarzyna Kasia
odczas tamtej kolacji usiadłam obok Pino całkowitym przypadkiem. Starszy pan, przesympatyczny neapolitański profesor filozofii.
– Posłuchaj – powiedział. – Pewnego dnia szedłem sobie polną drogą i czytałem. Wiem, że to dziwne, ale uwielbiam czytać podczas chodzenia. Dopiero w rytm kroków opowieści nabierają właściwego tempa. Czuję je w ciele. Szedłem, czytając. I nagle coś wyrwało mnie z zaczytania, coś mi przerwało. Wiesz, poczułem taką emocję, że nie mogłem już dalej iść, zatrzymałem się.
Przerwał, oczy miał pełne łez, ja też nagle poczułam wielkie, całkowicie nieoczekiwane wzruszenie.
– Co się stało, Pino? Co cię zatrzymało?
– Zapach – westchnął. – Nagle stanąłem jak wryty, z wrażeniem, że doświadczam najczystszej prawdy. Poczułem zapach ziemi, po której szedłem. I zanim jeszcze zrozumiałem dlaczego, już płakałem, już na niej klęczałem, w głębi serca już wiedziałem: ta ziemia pachniała mną. Ta ziemia miała mój własny, najbardziej intymny zapach. Nigdy wcześniej nie poczułem się tak bardzo częścią świata, nigdy wcześniej tak mocno nie doznałem uczucia, że należę do jakiegoś miejsca, że jestem skądś.
Nie wiedziałam, czemu moje oczy nagle zrobiły się mokre. Patrzyłam na tego – jeszcze pięć minut wcześniej obcego – człowieka z bardzo głębokim wzruszeniem, wyobrażając sobie ten jego spacer i moment, w którym nagle ziemia zapachniała nim.
– Kiedy masz urodziny? – zapytałam.
– 31 stycznia – odpowiedział....
Ciąg dalszy i więcej inspirujących tekstów znajdziesz w miesięczniku „Pismo” i na magazynpismo.pl.
